| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
با درود بر تو که برگی از این جریمه را ، همراهیم می کنی
سرآغاز
پس از بارها و بارها تلاش ، آخر همه چیز دست به دست داد که از دبستان کهنه ی کودکی که ازهیچ رنجی غافل نبود،امروز،سیاهیدانی ،با نام "از مرمی تا مرمر" را جریمه شوم.جریمه ای که از یکبار و دوبار و چندبار گذشت، وامروز به تکرار بر خود سخت می گیرم .انگارهمیشه بر سر این کلاس دیر آمده ام و از آنجا که ایمان آوردم ، فلک را سخاوتی نیست ،هر باردراین کیف ، جریمه ای که از تکرار خستگی ، غلط دارد ، ...... نمره ....... ندارد . دراین کوشش براینم ،تا سیاه مشق هایی که سرآغازِ آنها را شماره ای گذارده ام،هدفِ برترِ این دفتر باشد.
پانزدهم اردیبهشتِ هشتاد وهشت
|
|
+ مشقی دیگر از :
پژمان مهرآذین |
|
|
بچه ی جنگیم. با هر خمپاره ای پریدیم و زیر تخت های آهنی گریختیم و هر گونه ای که شد به کوری شمع ها قد کشیدیم. همیشه تیرِ چراغ ، ابعادِ کوچکتری داشت و آنرا از مدرسه که برگشتیم ، کفِ دستِ خود درد کشیدیم. در کودکی به سنگ ها تهمت زدیم ، پَرت کردیم به رود.بزرگ که شدیم ،همین گرایش به سنگ و رود بود که طبیعی شدیم و غیر طبیعی ماندیم. نوروز هشتاد و هفت بود و تعطیلات .همه رفتیم کنار رود و زیر سنگ ها ، دردهایی پنهان کردیم که بگذار بگذرم.دو ماهی گذشت و بعد از ظهری خوابی دیدم که : گروهی و من کنار رودیم...بَرسنگ ها... اما شب بود... تار بودیم وشب محو بود ...چندی پریدند در آب ... صدای کسی از دور می آمد ... من برگشتم رو به صدا ...یک نفر گم شده بود... آی چه اضطرابی ...رو کردم دوباره به رود... آب می برد در شب... شب گوش می داد به رود ... آرام آرام گام برداشتم ... لبِ رود بود ... کسی خیره شد به من ...پشت سرم کسی نبود... همچنان نگاهم می کرد که اعتمادی از چهارمیخش چکید وپرید ...همه غمگین به آب می زدند... به سختی می دیدم ...فقط پیدا بود که چه سنگین بودند ... دستِ هم را می گرفتند... سرهاشان پائین بود و آهسته راه می رفتند ...شاید به سنگ ها خیره می شدند... داشتم تنها میشدم ... گشتم از خودمان کسی نبود ... دنبالشان می رفتم ... که یک آن فهمیدم راهی نداشتند ... باور کنید ... به خوبی حس کردم که راهی جز این نبود... لبِ رود که می رسیدند به هم نگاه می کردند... خیسی گونه هاشان زیر مهتاب ... پیدا بود ...داشتم به رود می رسیدم که...به...سنگ ها...خیره شدم...عجیب...من هم خیره شدم ... سنگین ...آی...آی...دخترها و پسرها گریه کردند و پریدند...من ... نه اینکه از شب هراسیده باشم...نه اینکه از رود...با من کسی نبود...پریدم...از خواب...چراغ روشن بود... گریه میکردم.
خرداد هشتاد و هفت |
|
+ مشقی دیگر از :
پژمان مهرآذین |
|
|
............................................................................................................... ............................................................................................................... ۱- ..........
اگر به خانه ام آمدی، به اسم کوچه ام نخند! دل دردِ این خیابان را جدی گرفتم ، که پیچیدم که از تمام کوچه ها، ملول، با ته مانده های نفتِ غلیظی که به نافم بستند، دیگر بریده ام... سکوتِ این شهر را چنگی نواختند، من به ضربِ پای چپِ شهر، از رَحَمی که خواهرِ سِقط بود، لیز خوردم... من توی حلق خشکِ همین کوچه خلط شدم. این چه تناسخیست؟ فقط ببین چگونه رُخ دادم! زخم هایی که پهن بلعیدم وای من... با چه احساسی طراوت را قطره قطره پس دادم... معلولی که به سادگی، بی علت برایم رها کردی، امروز جدی بگویم ، راه نمی روند. نوروزی اگر برسد، دیگر بی هراس، ازچهارشنبه ها نمی پرند. مَرمی داغ تو... مَرمَر را میشناسد برادر تف به جنگ و به دار... بیابانی هم که تکه تکه به خورد مادرم دادی، ورم کرد وهمیشه پلکش سنگین بود که برهوتی بالا آورد و آنچنان از این خانه بیرون زد که از تمام کوچه ها ، ملول ، با ته مانده های همین شهرهم، هیچوقت، اینگونه ازرویا... نمی بریدم.
تابستان هشتاد و پنج |
|
+ مشقی دیگر از :
پژمان مهرآذین |
|
|
شاید اگر کفش های کودکیم هر چه می خواستند می دویدند،امروز، کودکِ معلول بازیگوشم را بَر کول نمی گرفتم!؟ یا شاید ازمزارِ تاریکِ کودکیم بی تفاوت گذشتم،که همیشه انگاربَرگوری با دو مُرده سوگوارم!؟ شاید ازعروسکِ کودکی های خواهرم هرگز نپرسیدم،که عروس کدام تخیلش خواهد شد!؟ که اینجا هیچ اسبِ بالداری نیست. بگذریم که از چشمکِ تیرهای چراغ به خوبی دریافتم،که نورِاین خیابان باید همین باشد!؟ باید همین باشد؟
.............................................................................................................. .............................................................................................................. ۲- بندها و ماده ها
ای کاش این ماده همانی بود... که ندیدم... ...لای پوشه هایی که داری، دست خطِ کدام داور خواندنیست؟ در راهروی سُربیت، چند بدن سُست شد؟ چند نگاه سنگ شد؟ چند سنگ پَرت شد در قضاوتِ نهائیت؟ هشت ماه بیهوده باد کردُ و صدای سلول ها را شنیدم... روزی که مادر، دست از ضریحَش بیرون کشید، تو مَست کرده بودی! او جنین در دست ، با کِتف به دَر میزد! بَرده های سیاهِ درونش گریه می کردند، که تو تشتی از کافور به زخمش پاشیدیُ و گفتی، فردا ظهر! آی سنگ و ساری بود... شب، ملافه ی سفید را روی سرم کشیدمُ و صبح، با شهری که تا کمَر، گورستان گرفته بود، پریدم از کابوس. وَ ظهری که سارهای سیاهِ تو با سنگ ها بَر منقار از راه رسیدند، بوی خواهران مُرده می آمد. نیم بی جانش بروی خاک، نیم جاندارش به قعر گور. راز بقائی بود.
هفتم فروردین هشتاد وهشت. |
|
+ مشقی دیگر از :
پژمان مهرآذین |
|
|
............................................................................................................... ............................................................................................................... ۳- ..........
گرفته همه جا... دوباره... ماه ... گرفته... دل... ریخته... لاک ... روی همین نازِ انگشت های سُربیَت، دوست دارم... یکبارِ دیگر فقط با تورِ پنجره هات ، شب شکار کنم. سفید بپوشی، کف بزنی، دست بذارم ... روی... هر چه دلت خواست بگو؟ رَدای مه گرفته ای دُور دست هام کلاف می شود، شب می شود دوباره... ماه... گرفته ... دل ... ریخته... لاک... و همینکه... دوستت دارم.
بهار هشتادوچهار |
|
+ مشقی دیگر از :
پژمان مهرآذین |
|
|
به کوچه های دلگیری که دختران پیرش نمی خندند... به هفته های سیاهی،که درونش،هر شب انگار،پدری با پسرش گم می شوند... به سرگردانی مادر که هرگز نمی فهمد ، فرزندِ تندرستش برای چه می گرید... به همان حس ظهری که می خوابیُ وغروب می پریُ وچراغ خانه ات هنوز خاموش است و با گرگ و میش غروب،بیهوده انتظار سپیده می کشی... به همین حس ترسناکی که خانه ات تو را به شوخی گرفته است... هیچ دشتِ سرسبزی درونم نیست، هیچ دشتِ سرسبزی درونم نیست، هیچ دشتِ سرسبزی درونم نیست، هیچ دشتِ سرسبزی درونم نیست.
............................................................................................................... ............................................................................................................... ۴- کوره های کنیز
دیدم... آتش، بازی می کرد، زبانه با زمانه ی کور چرخید... توی کوره هات هر چیز ذوب می شود. پیچ و تاب دارد می گیرد، و رقصید با همان جرقه ها. مدارِ چرخشت سرخ نیست... و شعاع دست هات انگار، سایه بر استوا می افکند. بچرخ با بادِ بیابان هایِ غرور! عرق بریز دوباره ضجه، لای ضرب ها خرابم کن! از آلِگریاس* بگو! ببرم توی خلسه های زَریاب*! سقوط کن در سِگریاس*! از نواختِ پِریلود*های تاریخ، تا غداره بَر ساز و بَر گاو، و همخوابگی دوئِنده* بَر تن، و تراژدیِ کنیزان که بر پنجه هاشان... دیدم... صورتِ سرخ تو با ضربِ هر زخمه سخت می تکد، همچنان که بَر پنجه های کنیزان لاکِ لخته شده... خون بود. تابستان هشتاد و چهار *** *** *** *** *** *** * آلِگریاس و سِگریاس، از دستگاه ها وآهنگ های موسیقی سُنتی اسپانیاست که با گیتار نواخته می شود. * زریاب ، این موسیقیدان ایرانی ، نخستین بار،ساز گیتار را با پنج سیم ساخت و زمانی که اعراب به ایران حمله کردند،خود را به اندلس تبعید کرد.بعد از مرگِ زریاب،شاگردان وی، این ساز را به خوبی می نواختند، سال ها بعد سیمی دیگر به آن اضافه شد و امروز،ساز سنتی اسپانیایی هاست. همانندِ تار، که یکی از سازهای سنتی ایرانیان است. * دوئِنده در موسیقی سنتی اسپانیا، موجودی خیالیست و هنگامی به انسان چیره می شود که شنونده ی موسیقی یک آن، تحت تأ ثیر نتی یا زخمه ای،بدنش مورمور شود،که می گویند، دوئنده از پشتِ سرش گذشت. *پریلود، قطعا تی معمولا تمرینی،در موسیقی می باشد. |
|
+ مشقی دیگر از :
پژمان مهرآذین |
|
|
فریاد زدم ،بی هیچ کوچه ای که همراهیم کند ... زیرِ آسمانی که دخترش را از گیس می کشید که نتابد بَر من ... کورمال کورمال کشیدم تن خسته را درانتظارِ چشمکی دررویای آفتاب... سَر به زمین افکندم بی هیچ سؤالی ...همینگونه... پریدم از رویا ...تا سپیده سکوتی عظیم را سُرفه کردم... سُرودِ سرخ سُرفه ام... ایران
............................................................................................................... ............................................................................................................... ۵- جزامی
تو از روزگاری نالیدی ... که من ... جُزامی بَرگرده ام را، با چهارنعل خاطراتِ خوب تاخت زدم... ...لخت، زیر واگیری که تنها... باورم خلاء بود، انگار که مکثی ابَدی کرده این رویا. *** *** *** جزام دست های پُربَرکت، وقتی سُفره از نان پُر کرد، تجزیه شد... این سرزمین پدری... مادری... فرزندی... که نتیجه اش، این سنگلاخِستان باد کرده را، این کوهان ورم کرده را با من تاخت زد... با پدرم... با جده ام... *** *** *** سال ها کشیدم به زخم ضخامتش را، زدم به خاکی عطسه شکستم صبورانه با جزامی بَر دوش، ننشستم... شب شد... به ماه گفتم : ... گفت : نه! حلقومم طعم بیابان گرفت و سُرفه می کردم... لنگان لنگان بوی رَحَم می آمد، به سختی از کول خسته ام جدایش کردم، همچنان نگاهم می کرد... نشستم تا به خِطه ی مادریش خو کند. *** *** *** برگشتم، با جزام دست های پُر برکت که با عطسه ای تجزیه خواهد شد، که بی بوی نانی، با سرفه ای می پاشد.
تابستان هشتاد وشش |
|
+ مشقی دیگر از :
پژمان مهرآذین |
|
|
مگر ایران،این مادرِ پیرِ افسرده، جز فرزندان پاک،رویای دیگری در سَر داشت؟ تو تأثیرِ رویای ایرانی...تو پاکی...من...سرفه ی سیاهِ تریاکم...من بیمارِ بیمارم...
.............................................................................................................. .............................................................................................................. ۶- مزرعه
مترسک ها جیغ کشیدند، به شوره زارِ همین دفتر قسم خوردم کلاه ها به کلاغ ها هدیه می کردند، کرت ها از هجوم منقارها ریشه پس دادند زمین داغ و حاصلتیر می شد، سخت می گذرد. نیمرُخ ماشه ها، تمامرُخ ها را تمام می کرد. اسبان را تاختند با تسمه ای، که پستان ها و بیضه ها را به دار می آویخت. شهوتِ سلول های خشکِ کلاغ ها، برای مترسک های عقیم، لزج می شد. جنین های پیر و عبوس، زنان باردار، بَر دار می کردند و جنازه های باربَر، بار می زدند و توی بافتِ من فاصله ای کاشتند... که بین مین و من یک دهن کجی، همه چیز را، به سُخره می گیرد.
پائیز هشتاد وسه |
|
+ مشقی دیگر از :
پژمان مهرآذین |
|
|
برگ نخست برای پیامی از تو دفترهای گذشته سر آغاز نوشته های این دفتر |
| درباره وبلاگ |
سیاه مشق های جریمه
|
| نوشته های پیشین |
|
اردیبهشت 1388 |
|
RSS
|